ยังไม่ค่อยคุ้น ไม่เคยซักเท่าไหร่
กับที่ตรงนี้..............
ไม่เป็นไรหรอก..
วันนี้ เพียงต้องการหน้ากระดาษซักหน้า
เพื่อระบายความรู้สึก และสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมากระทบ
ได้เพียงนี้ก็มากพอแล้วหละ
.................
* ดอกหญ้าสีอ่อน ๆ ที่นั่งมองครั้งใด .. รับรู้ สัมผัสถึงละอองลมเย็น ๆ กระทบกาย
หวิว ๆ เบา ๆ พริ้ว ๆ ...น่าจะสบายเนอะ
บันไดขั้นที่ 1
โลกสดใสน่าเรียนรู้ มีความอยากรู้อยากเห็นมากมาย
มีความฝันบวกกับความเป็นจริง
สัดส่วนของความจริงมีถึง 40 กว่าเปอร์เซ็นต์
พยายามคิด อยากมีเหตุมีผล
คล้าย ๆ ขนมจีนผสมน้ำยาปนเปกันไป
ร่าเริ่งเหมือนนกน้อยที่เริ่มหัดบิน..
ยังต้องเรียนรู้กฎเกณฑ์ของการบิน...การมีชีวิตอยู่บนโลกกว้าง
.....
บันไดขั้นที่ 2
เรียนรู้จักโลกมาแล้วช่วงหนึ่ง ไม่ใช่นกน้อยปีกอ่อนอีกแล้ว
บันไดขั้นนี้ของชีวิต ความฝนเคยมีบ้างก็คว้ามาได้
บ้างก็ยอมรับว่าแค่ฝันเอง..
ไม่อาจเป็นจริง
สัดส่วนของโลกความจริงเพิ่มขึ้นถึงกว่า 70 เปอร์เซ็นต์
ทุก ๆ ย่างก้าว ทุก ๆ ทางเลือกต้องคิดถึงชีวิตความเป็นไปในวันข้างหน้า
ภาระหน้าที่เริ่มมีมาให้แบก
เคยทำอะไรตามแต่ใจตัวเอง ก็ต้องหัดฝืนใจ ข่มใจทนทำ
เคยหายใจเข้าออกเพื่อตัวเราเพียงคนเดียว ก็ต้องมีลมหายใจเพื่อคนรอบกาย
เรียนรู้โลกแห่งผลประโยชร์แตกต่างจากน้ำใสใจจริง
การแก่งแย่งช่วงชิง
รู้จักยิ้มรับทักทาย และเตรียมพร้อมเผชิญกับผู้ที่เดินเข้ามา
กับมีดด้ามยามที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง..
เริ่มหวนหาช่วงเวลาแห่งความสุขในวันเก่าก่อน
ไปพร้อม ๆ กับมองหาหนทางที่อยู่ของตนในวันข้างหน้า
พื้นที่อันมั่นคงและปลอดภัย
ที่ ๆ เป็นของเราเอง
....
บันไดขั้นที่ 3 (ที่ยืนอยู่)
กำลังเตรียมใจยอมรับความเป็นจริงทั้งหมด
ความฝันเคยมีน่ะรึ...หดหาย ปลิดปลิวไปไกลแสนไกลแล้ว
ชีวิตที่เป็นอยู่ อยู่กับความเป็นจริง
อะไรที่คว้าไว้ได้ สิ่งนั้นแหละที่จะพยายามยึดมันไว้ให้มั่น
เหนื่อยนะ กับทุกวัน....ที่รู้ว่าโลกนี้ช่างไม่น่าสนุกเลย
ปีกแกร่งที่กระพือปีก บินล้อเล่นกับลมบ้าง
ต้านกระแสลมในบางครั้ง ตามแรงลมในบางครา
บางครั้งเจอพายุใหญ่ ปีกบาง ๆ บาดเจ็บซ้ำ ๆ
คือบทเรียนการมีชีวิตอยู่ในทุกวัน
...........
วันนี้ฉันไม่ใช่นกน้อยหัดบินอีกแล้วหละ
หากเปรียบตัวเองเป็นนก ก็คงเป็นนกที่ถลาปีกบินอยู่กลางนภากว้าง
มุ่งบินไปยังจุดหมายที่มีแล้ว....
และกำลังบินไปเรื่อย ๆ ให้ถึงปลายทาง
ทว่า...ก็ยังอีกไกล
ตา....
แต่ฉันบิน..บินไป
